បងស្រី កេត វ៉ាន់ណៃ កសិករបណ្តុះផ្សឹតរស់នៅក្នុងភូមិវត្ត សង្កាត់ប៉ៃលិនក្រុងប៉ៃលិន ខេត្តប៉ៃលិន មានសេចក្តីរីករាយចំពោះផលិតផលផ្សឹតរបស់គាត់ ដោយសារការងារបណ្តុះផ្សឹតទទួលបាលទិន្នផលខ្ពស់ និងមានតម្លៃសមរម្យនៅលើទីផ្សារ។ ជារៀងរាល់ម៉ោង៤ព្រឹក បងស្រីក្រោកពីដំនេក រួចចុះទៅកាន់រោងបណ្តុះផ្សឹត ដើម្បីប្រមូលផលផ្សឹត( ផ្សឹតស ឬផ្សឹតអំពោះ) គាត់ចិតសម្អាតគល់ផ្សឹងអោយស្អាត រួចវិចខ្ចប់ និងដឹកយកទៅដាក់អោយម៉ូយនៅផ្សារប៉ាហ៊ី ក្នុងតម្លៃ ៦០០០រៀល ក្នុងមួយគីឡូក្រាម។ ក្នុងកញ្ចប់ផ្សឹតប្រហែល ៣០០០កញ្ចប់ បងស្រី គេត វ៉ាន់ណៃ អាចប្រមូលផលផ្សឹតបានប្រហែល ១០គីឡូក្រាម ជាមធ្យម ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។

ខេត្តប៉ៃលិន៖ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ នៅលើផ្ទៃដីដែលធ្លាប់តែដាំដុះដំណាំចាស់ៗដដែលៗ កសិកររស់នៅខេត្តប៉ៃលិន បានកំពុងចាប់ផ្តើមងាកមកចាប់អារម្មណ៍លើដំណាំ "ល្មើរ"។ ការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ពីការដាំដុះបែបប្រពៃណី មកកាន់ដំណាំសេដ្ឋកិច្ចថ្មីមួយនេះ កំពុងក្លាយជាគន្លឹះដ៏សំខាន់ក្នុងការលើកកម្ពស់ជីវភាព និងសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ។

ប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជានិយមចូលចិត្តបរិភោគសាច់មាន់ ពិសេសមាន់ស្រែ ឬមាន់ដែលចិញ្ចឹមជាលក្ខណៈគ្រួសារ ដែលព្រលែងអោយស៊ីចំណីធម្មជាតិក្បែរៗលំនៅដ្ឋាន។ ការចិញ្ចឹមមាន់របស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរក៏មានសណ្ឋានខុសៗគ្នា ដោយអ្នកខ្លះចិញ្ចឹមតាមបែបទំនើប មានបច្ចេកទេសខ្ពស់ មានចំនួនមានរាប់ពាន់ រាប់ម៉ឺនក្បាលនៅក្នុងកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមមាន់ សំរាប់យកស៊ុត ឬយកសាច់បរិភោគ ដែលប្រជាពលរដ្ឋនិយមហៅមាន់ប្រភេទនេះថា ” មាន់កសិកម្ម”។ អ្នកខ្លះទៀតចិញ្ចឹមជាលក្ខណៈគ្រួសារ ដោយធ្វើជាទ្រុងមាន់មានលក្ខណៈបច្ចេកទេសគួសម មានព័ទ្ធរបង និងព្រលែងមាន់អោយស៊ីចំណី និងរត់លេងនៅក្នុងរបងនោះ។ ចំណីមាន់ក៏មានការផលិតឡើងតាមលក្ខណៈបច្ចេកទេស និងមានការមើលថែទាំ ព្យាបាលជំងឺដោយយកចិត្តទុកដាក់ពីកសិករផងដែរ។ ការចិញ្ចឹមមាន់របៀបនេះ អាចមានចំនួនមាន់ពីរាប់សិបក្បាល ទៅដល់រាប់រយក្បាលផងដែរ។ អ្នកខ្លះទៀត ក៏ចិញ្ចឹមមាន់ពី១០ទៅ២០ក្បាល ព្រលែងអោយស៊ីចំណីពាសវាល ពាសកាលតាមស្រែ តាមព្រៃក្បែរៗផ្ទះ សំរាប់ធ្វើម្ហូបអាហារនៅក្នុងគ្រួសារ។